Του Γεώργιου Ι. Γιαννάκη
Οικονομολόγος – Λογιστής
Και ίσως αυτό να μην είναι τυχαίο.
Σε μια εποχή που όλα αλλάζουν γρήγορα και η καθημερινότητά μας γίνεται όλο και πιο ψηφιακή, μεγαλώνει η ανάγκη για κάτι αυθεντικό. Για ανθρώπους, παρέες, μουσική, χορό, κοινές στιγμές. Για έναν δεσμό με τον τόπο και την ιστορία μας.
Σε αυτή την προσπάθεια, οι πολιτιστικοί σύλλογοι έχουν έναν ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο. Άνθρωποι που με μεράκι, εθελοντισμό και επιμονή κρατούν ζωντανά τα έθιμα, τη μουσική και τους χορούς του τόπου μας. Και το πιο σημαντικό είναι ότι δεν περιορίζονται στο να διατηρούν την παράδοση. Καταφέρνουν να την κάνουν μέρος της ζωής της νέας γενιάς.
Δημιουργούν ομάδες και παρέες, δίνουν στους νέους χώρο να συμμετέχουν, να γνωρίζονται, να συνεργάζονται και τελικά να αγαπούν περισσότερο τον τόπο τους. Και κάπως έτσι, η παράδοση περνά από γενιά σε γενιά όχι ως υποχρέωση, αλλά ως επιλογή.
Η παράδοση, όμως, δεν πρέπει να γίνει μουσειακό έκθεμα. Δεν χρειάζεται να επιστρέψουμε στο χθες. Χρειάζεται να κρατήσουμε ό,τι αξίζει και να το μεταφέρουμε στο σήμερα με έναν τρόπο που να μιλάει και στη νέα γενιά.
Και αυτό είναι ίσως ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που καταφέρνουν οι πολιτιστικοί μας σύλλογοι. Κρατούν ανοιχτό έναν δρόμο ανάμεσα στο χθες και το αύριο. Με ανθρώπους που προσφέρουν τον χρόνο τους, με νέους που συμμετέχουν και με τοπικές κοινωνίες που συνεχίζουν να συναντιούνται, να γιορτάζουν και να θυμούνται.
Γιατί ένας τόπος χωρίς μνήμη χάνει σταδιακά και την ταυτότητά του.
Και τελικά, ίσως το πιο αισιόδοξο μήνυμα να είναι αυτό: η νέα γενιά που αναζητά τις ρίζες της δεν γυρίζει πίσω. Ψάχνει να βρει πού πατάει, για να ξέρει καλύτερα προς τα πού θέλει να πάει στο αύριο.
«Ας κρατήσουν οι χοροί», λοιπόν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου