Γλαβίνας: «Η πρόταση που προωθεί ο ΑΣ Άρης για το γήπεδο φαντάζει αρκούντως ρεαλιστική και πραγματοποιήσιμη

Σε άρθρο του στην εφημερίδα «Μακεδονία», ο νομικός και μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου ΠΑΣΟΚ- Κίνημα Αλλαγής Θανάσης Γλαβίνας, αναφέρθηκε στο έργο της διπλής ανάπλασης του γηπέδου του Άρη.

Αναλυτικά όσα έγραψε:

«Είθισται στην περίοδο της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης να εμφανίζονται στη δημόσια

ατζέντα της πόλης διάφορα εκκρεμή ζητήματα με υποσχέσεις και δεσμεύσεις από την πολιτική ηγεσία για την υλοποίησή τους. Μερικά από αυτά συχνά αφορούν τις αθλητικές ομάδες της πόλης. Με καθυστέρηση 5 χρόνων από την τελευταία αναφορά επανήλθε στο προσκήνιο -και ορθώς- το ζήτημα της δημιουργίας νέου γηπέδου στον ποδοσφαιρικό Άρη μέσα από τη διαδικασία της διπλής ανάπλασης. Η πρωτοβουλία ανήκει στον Α.Σ. ΑΡΗΣ - ARIS A.C. (Official), οποίος και σοφά είχε τη σπουδή να επαναφέρει το θέμα συγκροτώντας αρμόδια Επιτροπή Εργασίας με σκοπό την προετοιμασία και την ολοκλήρωση διαδικασιών.

Κάθε πρόταση-συζήτηση που περιλαμβάνει τη δημιουργία περισσότερων χώρων πρασίνου, μέσα από την πρότασης της διπλής ανάπλασης, στην πόλη με έναν από τους πιο χαμηλούς δείκτες αναλογίας πρασίνου ανά κάτοικο (5 τ.μ. πρασίνου ανά κάτοικο,) το οποίο απέχει πολύ από τα ευρωπαϊκά πρότυπα (20-25 τ.μ.), είναι κάτι παραπάνω από καλοδεχούμενη και εν τέλει αναγκαία. Πόσο μάλλον όταν ο λόγος γίνεται για ένα γήπεδο ηλικίας 75 χρόνων μέσα στον αστικό ιστό όταν σε όλη την Ευρώπη τα σύγχρονα γήπεδα αποτελούν τον κανόνα, ως πολυδύναμα κέντρα αθλητισμού και πυλώνες ανάπτυξης με εισροή εσόδων για τις ομάδες.  Στην σημερινή αθλητική οικονομία παγκοσμίως οι σύγχρονες αθλητικές υποδομές αποτελούν το Α και Ω. Η χώρα μας υστερεί συνολικά με μικρές εξαιρέσεις, η Θεσσαλονίκη ακόμη περισσότερο.  Στην ίδια κατεύθυνση κινείται άλλωστε και η πρωτοβουλία σε πιο προχωρημένο επίπεδο για το νέο γήπεδο του ΠΑΟΚ και ευχής έργον να ακολουθήσουν και οι υπόλοιπες ομάδες της πόλης.

Η πρόταση που υπάρχει στο τραπέζι και προωθεί ο ΑΣ Άρης, στον οποίο ανήκει και το γήπεδο «Κλεάνθης Βικελίδης» φαντάζει αρκούντως ρεαλιστική και πραγματοποιήσιμη. Αφενός ελευθερώνεται χώρος σε μία πυκνοκατοικημένη περιοχή με σκοπό τη δημιουργία πρασίνου και αφετέρου αξιοποιείται χώρος εκτός του αστικού ιστού στα ανατολικά σύνορα της πόλης, ικανοποιητικός σε μέγεθος με καλή πρόσβαση, δυνατότητα σύνδεσης με το δίκτυο του μετρό και κοντά σε χώρους εμπορικού ενδιαφέροντος. Οι συνθήκες μοιάζουν ιδανικές προς όφελος όλων των εμπλεκόμενων πλευρών. Χρέος πολιτείας, να επιδιώξει με κάθε τρόπο, κατά αναλογία άλλων περιπτώσεων, την ωρίμανση των μελετών και τις δυνατότητες χρηματοδότησης. Σε μία πόλη που έχει ανάγκη σαν οξυγόνο, για την έξοδο από το πεπρωμένο της υστέρησης τα μεγάλα αναπτυξιακά έργα, η ευκαιρία της διπλής ανάπλασης δεν πρέπει να μείνει ούτε σχέδιο επί χάρτου ούτε και ένα όνειρο απατηλό.